Bien Bos is zelf 100 jaar

0
227
Burgemeester Den Oudsten op bezoek bij mevrouw Bien Bos.

Mevrouw Bien Bos woont in de Wielewaalflat aan de Zaagmuldersweg op de 4e verdieping. Vanuit de woonkamer kijkt ze uit op het Wielewaalplein en verderop ziet ze nog net de Martinitoren. Ze is 100 geworden in juli en burgemeester Den Oudsten is die dag langs geweest. “Die is zelf 70”, weet ze. Ze kreeg een bloemstuk met een kaart met het raadhuis erop. De  100-ketting draagt ze met trots, zodat iedereen kan zien dat ze honderd geworden is. Bien Bos woont al bijna 62 jaar in de flat, de eerste 54 jaar samen met haar man. Die is 8 jaar geleden overleden.

Ze werkte lang in het RKZ aan de Hereweg en heeft een tijd lang intern gewoond daar. De maand voor de oorlog uitbrak begon ze als hulp in het ziekenhuis. Ze heeft ook Duitse soldaten geholpen. Als die er lang lagen, dan ontstaat er toch belangstelling. Of ze al van thuis bericht kregen en zo meer. Haren werd indertijd een dag eerder dan Groningen bevrijd. De Canadezen zijn toen niet over de Hereweg getrokken, maar achterlangs. De Hereweg is daardoor wel gespaard gebleven en het ziekenhuis bleef gewoon open.

Of ze van voetballen houdt en naar FC Groningen is geweest in het Oosterpark-stadion? Dat is ze zeker. Het was dan zo druk, zo druk in de wijk. Met politie te paard erbij. Het was leuk! Ze heeft nu geen favoriete voetballer van FC Groningen, de beste vindt ze de mooiste. Je pikt die er zo uit. Maar er komen iedere keer weer nieuwe. Hans Nijland (voormalig directeur FC Groningen) is langs geweest met een cadeau: een FC Groningen sjaal en een uitnodiging voor het bijwonen van een wedstrijd in de Euroborg. Ze was nog niet in het Euroborg stadion geweest, maar heeft onlangs genoten van een wedstrijd daar.

Ze sport zelf ook, aan de overkant van het kanaal. Moest van de dokter om botontkalking tegen te gaan. Je groeit anders krom, had de dokter tegen haar gezegd.

Wat ze vindt van de Oosterparkwijk nu. De wijk is mooi opgeknapt en er is een mooi standbeeld bijgekomen op De Velden. Vroeger was het Wielewaalplein een groot grasveld met winkeltjes ervoor en twee lagen woningen. Kleding, kapper(dames en heren), een bakker (die nu aan de overkant van het Oosterhamrikkanaal zit), een echte slagerij, schoenmaker, fruit en groente. We hadden alles en kwamen niks te kort. Dat is nu wel anders. Gelukkig is haar uitzicht grotendeels behouden gebleven toen de Groenling flat erbij is gebouwd.

Ze is nog best zelfstandig: “Ik red me overal nog mee.”, zegt Bien Bos. Ze heeft geen haast, werkt niet meer en staat niet op tijd. Ze eet veel groentes en wel pasta tussendoor. Soms ook wel een kant-en-klaar maaltijd, voor het gemak. Om ook 100 te worden heeft ze één advies: “Gewoon volhouden.”. Als je altijd ziekelijk geweest was en niks kon, dat was erger. Maar ze is zelf met wat ups en downs overal wel doorgekomen.

Ze las toevallig in de krant: van vroeger kun je meest meer van vertellen dan van wat je heden ten dage hebt meegemaakt. Dat merkt ze zelf ook wel. Bijvoorbeeld dat Nederland bijna door was met een voetbalwedstrijd, maar met penalty’s verloor. Zo goed gespeeld en dan moet het met penalty’s. Maar wanneer was dat? Ze sprak daar tijdens het bezoek van Hans Nijland  over, maar die wist ook niet wanneer dat was. Degene van de FC Groningen die toen ook mee was heeft het op de telefoon opgezocht: het was in 2003!

Haar lijfspreuk is: “Ik ben een tevreden mens”. Je krijgt wel eens wat, maar je komt er altijd weer door. Je geeft niet zomaar op. Ze sluit af met: “Ik moet tevreden zijn met hoe alles gaat”.

En daar kun je 100 mee worden.

Foto(s): Bien Bos 100 jaar | Erik Brand.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Voer jouw commentaar in
Voer jouw naam in