Groentje – Over hondepoep en kerstbomen

Petra Beekhuizen Khan

Wij hebben thuis hier en daar een paar nepdrollen liggen. Die heeft mijn zoontje een keer voor zijn verjaardag gekregen. Wij zijn er al helemaal aan gewend, maar af en toe vindt hij of iemand die op bezoek komt het nog steeds hilarisch om net te doen alsof iemand in de gang heeft gepoept. ‘Hè bah! Waarom heb je dat nou niet op de wc gedaan?’. Ze zien er ook behoorlijk echt uit. Ja dat is grappig, maar als je mij chagrijnig wil zien, moet je kijken nadat ik daadwerkelijk in een echte hondendrol ben getrapt. Als ik iets verschrikkelijk vind is dat het. En ik moet zeggen, het gebeurt helaas vrij regelmatig.

Ik parkeer mijn bus meestal voor mijn huis, waar wij de vrij unieke situatie hebben dat wij aan de bestuurderskant in het groen in- en uitstappen. Er is een klein randje gras en dan begint er een heg. Op dat kleine randje gras, waar mensen dus in en uit hun auto stappen, zijn er mensen die hun hond uitlaten en ze er ook daadwerkelijk laten poepen. Nou weet ik dat dit gebeurt en ben ik er meestal alert op. Soms gaat het mis en ruik ik het als ik achter het stuur zit. Aarghh…

Als het donker is, is het altijd op goed geluk in- en uitstappen. Op hoop van zegen. Ik heb wel eens iemand aangesproken die een hond zijn behoefte liet doen waar ik bij stond en niet opruimde. Hij (in dit geval was het een hij) zei dat ze bij hem voor de deur ook honden lieten poepen.

Als ik dit schrijf denk ik, waar gaan we heen als ik het doe omdat het bij mij ook gedaan wordt?

Ik zie een beeld voor me. Járen geleden. Een documentaire over Ierland. Burgeroorlog. Een kleine jongen die zijn beide ouders op brute wijze had verloren. Heel liefdevol vertelde hij dat hij geen wraak wilde nemen. Dit was iets dat hij niemand toewenste. Wat een voorbeeld.

Tsja, de situatie is gelukkig niet echt met elkaar te vergelijken, maar vaak als je helemaal teruggaat naar de eenvoudige kern van dingen, kunnen ze toch opeens verdacht veel op elkaar gaan lijken.

Wintertijd, de donkere dagen voor kerst, het lichtfeest.

Als Sinterklaas weer is verdwenen richting Spanje, verschijnen meestal rap overal al fraai opgetuigde kerstbomen. Buiten is het koud en in de huizen ziet het er warm, knus en gezellig uit. Hoe doen jullie het dit jaar? Een kerstboom met kluit? Zonder kluit?

Kan het zo zijn dat een dennenboom opgroeit om een aantal weken met lichtjes en ballen te zijn versierd om daarna als oud vuil te worden weggegooid?

Met kluit, geplant op een goede plek, heeft zo’n boom nog jaren.

Ik heb een voorstel. De mensen die een kerstboom willen, nemen er één met kluit. Als je er na de kerstperiode geen bestemming voor hebt leg je hem buiten, op een bepaalde dag, voor op de stoep.

De gemeente komt ze ophalen om ze vervolgens te herplanten op de zuidelijke ringweg, om weer een beetje goed te maken wat daar aan groen is weggehaald.

Zo kunnen de mooie kerstgedachten ook nog veel vaker voorbij komen. Elke keer dat je Groningen in- of uitrijdt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Voer jouw commentaar in
Voer jouw naam in